มองกระจกทีไร ก็เจอใครคนหนึ่ง
ที่ใช้ชีวิตเหมือนคนใกล้ตาย
ทั้งทั้งที่เขายังมีลมหายใจ
ทุ่มเททำดีเท่าไร เท่าไร
สิ่งที่ได้กลับมาก็คือเสียใจ
ฉันคงทำดีไม่พอ
หรือโลกนี้ไม่มีใครอยากเห็น
ยื่นมือออกไปเท่าไหร่ ทั้งกายและใจก็ยิ่งบอบช้ำ
เหมือนเกิดมาเพื่อยอมรับในสิ่งที่เขาทํา
ไม่อยากจะสู้ ถ้าฉันไม่ได้เจอเธอ
ในวันที่ฉันเหนื่อยล้า จนอยากหลับไหลไม่ลืมตา
เธออยู่ที่ไหน ทำไมเพิ่งมา
ในวันที่โลกกล่าวหาฉัน ทำชีวิตฉันสั้นเกินไป
ไม่อยากจากไปไหน สุดทนฝืน โอที่รัก
อยากจะกอดเธอ ทำไมเพิ่งมา
ฉันที่เคยไร้คุณค่า ไม่อยากมีชีวิตจนเมื่อมาเจอเธอ
ยังมีอีกหลายอย่างที่อยากจะทำ
และมีอีกหลายที่ ที่อยากจะไป
มีคำรักอีกหลายแสนล้านคำ
ที่ฉันยังไม่ได้พูดออกไป
แต่ความจริงก็ตอกย้ำ
ว่าเวลาของฉัน..กำลังจะหมดลง
ในวันที่ฉันเหนื่อยล้า จนอยากหลับไหลไม่ลืมตา
เธออยู่ที่ไหน ทำไมเพิ่งมา
ในวันที่โลกกล่าวหาฉัน ทำชีวิตฉันสั้นเกินไป
ไม่อยากจากไปไหนเลย สุดทนฝืน โอที่รัก
อยากจะกอดเธอ ทำไมเพิ่งมา
ฉันที่เคยไร้คุณค่า ไม่อยากมีชีวิตจนเมื่อมาเจอเธอ
ฉันกลัวความพรากจาก
กลัวว่าเราจะไม่ได้ยืนอยู่เคียงกัน
ไม่ว่าชาติไหนขอให้เราเจอกันไวกว่านี้
(ฮืม) ฝากน้ำตาฉัน หยดลงบนมือของเธอ